Ο Κώστας Φουρίκος βρίσκεται στον στόλο του Global Sumud Flotilla και πλησιάζει προς τη Γάζα. Μέσα από το καράβι της ελληνικής αποστολής έγραψε και δημοσιοποίησε το εξής κείμενο:
Είμαστε κάτω από 180 μίλια από τη Γάζα. Και από το πρωί ξυπνήσαμε χαρούμενοι γι αυτόν τον λόγο. Γιατί ένα δύσκολο -στην οργάνωση του- ταξίδι φτάνει στην τελική φάση.
Ταυτόχρονα ξέρουμε ποιο είναι το πιθανότερο σενάριο που μας περιμένει.. Φαίνεται από τις δήθεν «αποκαλύψεις» του υπουργείου προπαγάνδας του Ισραήλ, ότι ο στόλος συνδέεται με τη Χαμάς. Φαίνεται από τα ιταλικά πλοία «συνοδείας», που αποχωρούν και τα απειλητικά μηνύματα που δεχόμαστε…
Τέλος πάντων αναφέρομαι στην αντιφατικότητα της στιγμής και πως τη βιώνουμε. Όμως το ζητημα δεν είμαστε εμείς. Ούτε το τι θα γίνει με τον στόλο σε λίγες ώρες. Το ζητημα είναι τι θα γίνει με τον κόσμο τις επόμενες μέρες, τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια.
Κάποιες στιγμές είναι σαν να είμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα σπιράλ απογοητεύσεων, συναίνεσης και ανημπόριας. Ο κόσμος μοιάζει να προχωράει χωρίς εναλλακτικές, χωρίς συλλογικές συγκινήσεις και αφηγήσεις.
Όμως αν στρέψουμε το βλεμμμα μας σε αυτή τη λωρίδα γης, εδώ κοντά μας, βλέπουμε ένα παράδειγμα αφοπλιστικά διαφορετικό: ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ.
Όλα τα οπλα του κόσμου, όλη η μουργα του πλανήτη, τόσοι ισχυροί και τόσοι υποτακτικοί μαζεύτηκαν εδώ και χρόνια πάνω απο αυτή τη λωρίδα γης και την χτυπάνε. Αλλά αυτή εκεί, αιμορραγεί αλλά δεν υποχωρεί.
Δεν αξίζει να συμπαρασταθείς σε αυτή τη λωρίδα γης και στους ανθρώπους της; Δεν αξίζει να εμπνευστείς από αυτή και να ζησεις τη ζωή σου με λίγη παραπάνω αξιοπρέπεια και διεκδικητικοτητα;
Πριν ξεκινήσουμε από Σύρο ένας φίλος μου είπε ότι όποτε χρειαζόταν να αναζητήσει κάποια δύναμη -τα τελευταία χρόνια- την έβρισκε στους παρακάτω στίχους. Τους θυμήθηκα λοιπόν τώρα κι εγώ και τους παραθέτω :
ΕΣΥ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΝΑ ΤΡΙΖΕΙΣ
Σφικτά να τα κρατάς και να τα τρίζεις.
Εσύ τα δόντια πάντα να τρίζεις.
Για να ‘μαι ήσυχος…
Πως δεν ξεθύμωσες–
Δεν ξεπέζεψες–
Δεν ξεμέθυσες.
Πως τ άλογο της Πἰστης που ανεβήκαμε
φρουμάζει πάντα τρελά.
Και πάντα ασυγκράτητα καλπάζει.
Γιατί για τέτοιες μάχες,
για τέτοιους άγριους χαμούς
–για τέτοιους χορούς πα στα ηφαίστεια–
δε μας ταιριάζουν εμάς φρόνιμα άλογα.
Δε μας χρειάζονται καθόλου!
Γι’ αυτό …
Τα δόντια πάντα να τρίζεις.
Σφικτά να τα κρατάς και να τα τρίζεις.
Και τίμα!
τον ιδρό σου τίμα. Και τον πόνο σου.
Και το θυμό σου τίμα. Και δάγκανε.
Δάγκανε ολοένα την ανάσα σου.
Μη στην αρπάξουνε στο δρόμο.
Και τότε θα δεις. Πως όλοι…Όλοι–
οι σταυροφόροι του σκοινιού και του παλουκιού
οι ιππότες της κρεμάλας και της Σβάστικας
θα πέσουνε μπρούμυτα στη στράτα σου.
Για να κολλήσουν οι οπλές του αλόγου σου
στη λάσπη των ιδανικών τους
Γι αυτό…
Τα δόντια πάντα να τρίζεις.
Δυνατά να τα κρατάς και να τα τρίζεις.
Και το θυμό σου — για το θεό, το θυμό σου! —
κράτα τον στην πιο ψηλή του βράση.
Και σπιρούνιαζε, σπιρούνιαζε τ ἀτι σου…
ως να φτάσουμε στην πιο μεγάλη μάχη
και να πέσουμε όλοι — σημαίες, σκουτάρια, θυρεοί–
Ή να στηθούμε — καρβουνιασμένα αγάλματα —
στο πάρκο της Λ ε υ τ ε ρ ι α ς .
Μενέλαος Λουντέμης
( Άπαντα. Το σπαθί και το φιλί. 1976)
