πίσω απ’ τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού.
Πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν,
κάτω απ’ τα ματωμένα νύχια του περιστεριού.
Πάμε να δεις την αυλή που μεγάλωσαν…
Δυο παιδιά ερωτευμένα,
δυο παιδιά του καημού.
Ορέστη απ’ τον Βόλο,
Μαρία απ’ τη Σπάρτη,
γυρεύω τον γιο μου.
Μαρία απ’ τη Σπάρτη,
Ορέστη απ’ τον Βόλο,
την κόρη μου θέλω.”