ÁÈÇÍÁ - Ç ÌÁÃÄÁ ÖÕÓÓÁ ÓÔÏ ÌÍÇÌÅÉÏ ÔÏÕ ÃÉÏÕ ÔÇÓ ÐÑÉÍ ÔÇÍ ÅÍÁÑÎÇ ÔÇÓ ÁÍÔÉÖÁÓÉÓÔÉÊÇÓ ÐÏÑÅÉÁÓ ÃÉÁ ÔÁ ÐÅÍÔÅ ×ÑÏÍÉÁ ÁÐÏ ÔÇÍ ÄÏËÏÖÏÍÉÁ ÔÏÕ Ð. ÖÕÓÓÁ ÓÔÏ ÊÅÑÁÔÓÉÍÉ (EUROKINISSI/ÌÉ×ÁËÇÓ ÊÁÑÁÃÉÁÍÍÇÓ)
«Τον είδα στις 5.30 το απόγευμα. Χαιρετηθήκαμε και μου είπε ότι θα πάνε στο φίλο του τον Γιώργο μαζί με την κοπέλα του κι από εκεί θα ψάχνανε να δούνε την μπάλα. Ήταν από τις ελάχιστες φορές που δε θα έβλεπε την μπάλα με τον πατέρα του και τους άλλους φίλους του. Οι φίλοι του κάπου είχαν κανονίσει αλλού. Είπαμε θα τα πούμε το πρωί να πιούμε τον πρωινό μας καφέ (…) Το παιδί μου δεν μου ξαναμίλησε. Δεν ήπιαμε τον καφέ.
Λοιπόν στην συνέχεια έφυγα από το σπίτι και πήγα στην κόρη μου. Δεν υπήρχε τίποτα το ανησυχητικό και που να προμηνύει ότι θα γίνει αυτό το κακό. Περίπου στις 2 και τα ξημερώματα -δεν θυμάμαι την ώρα- χτυπάει το κουδούνι. Πήρε ο άντρας μου την κόρη μας από το τηλέφωνο του κουνιάδου της, της λέει άνοιξε την πόρτα. Καταλαβαίνω ότι έγινε κάτι κακό. Μπήκε στο σπίτι ο πατέρας του κάτωχρος. Μου λέει: «Δεν είναι κάτι σοβαρό, ο Παύλος χτύπησε, είναι στο Κρατικό, σε ζητάει». Πίστεψα πως έγινε κάτι πολύ κακό, αλλά δεν πίστεψα ότι είναι νεκρός. Τον ρώτησα: «Αυτό ήταν; Μέχρι εδώ ήταν η ζωή μας;». Δεν απαντά. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και βλέπω να οδηγεί ο κουνιάδος μου. Καταλαβαίνω ότι έχει γίνει κάτι σοβαρό. Δε μπορεί να μην έχει χτυπήσει σοβαρά ο Παύλος και ο Τάκης να μη μπορεί να οδηγήσει.
Φτάνουμε στο Κρατικό. Βλέπω πολύ κόσμο έξω. Συγγενείς, φίλους. Δεν περιμένω να μου πει κανείς τίποτα. Οπότε φεύγω τρέχοντας μέσα. Βλέπω μπροστά μου γιατρούς, συγκεκριμένα έναν άντρα και μία γυναίκα. Η γυναίκα με κοίταγε στα μάτια, έκλαιγε αλλά δεν μιλούσε. Έλεγα που είναι το παιδί μου. Αρχίζω να τραβάω παραβάν να δω πού είναι. Ο γιατρός μου έδωσε ένα χάπι και μου είπε την αλήθεια, ότι ο Παύλος έφυγε. Λέω πώς είναι δυνατόν; Μου είπε ότι τον μαχαίρωσαν στην καρδιά η Χρυσή Αυγή. Μου είπε ότι οι μαχαιριές ήταν επαγγελματικές. Κι ότι κι εδώ έξω να γινόταν δεν θα τον προλαβαίναν.
Ζήτησα να πάω να δω το παιδί μου. Και πήγα στο θάλαμο. Κι είδα το παιδί μου στο νεκροθάλαμο. Γι’ αυτούς που νομίζουν ότι τον τρομάξανε, το παιδί μου δεν τρόμαξε. Κοιμότανε το παιδί μου. Ήταν ένας άγγελος. Κοιμότανε. Προσπαθούσα να τον ζεστάνω»
Από την κατάθεση 2/10/2015