Αυτοί που σήμερα ηδονίζονται με τα άπταιστα αγγλικά του Μητσοτάκη (και χθες προσβάλλονταν από εκείνα του Τσίπρα), εκκινούν από ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στον Δυτικό Κύριο. Στα μάτια τους, μια συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Αμερικάνο Πρόεδρο δεν είναι η διαπραγμάτευση δύο ηγετών για θέματα κοινού ενδιαφέροντος, αλλά η παρουσίαση των υποτελών μπροστά στον μεγαλοπρεπή Κύριό τους.

Για αυτό και σημασία δεν έχει τι θα συζητήσουν οι δύο ηγέτες, θεωρούν άλλωστε μέγιστη τιμή και μόνο ότι ο Κύριος δέχθηκε να συναντήσει τον εκπρόσωπό τους. Η αγωνία τους αντίθετα, εστιάζεται στην εικόνα αυτού του εκπροσώπου, η οποία οφείλει να είναι άψογη ή έστω ευπρεπής. Να έχει την πρέπουσα εμφάνιση, το σωστό στήσιμο και φυσικά, να μιλά άρτια τη γλώσσα του Κυρίου. Να του κάνει, με δύο λόγια, τέλειο «mirroring», ώστε στο πρόσωπό του οι ιθαγενείς να θαυμάσουν πόσο άξιοι υποτελείς είναι, πιθηκίζοντας τους τρόπους του αφέντη τους.

Το ότι ο Τραμπ είναι ένας αγράμματος αγροίκος δεν διαλύει τη φαντασίωση τους. Ίσα ίσα, αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία να εμφανιστεί ο δικός τους άνθρωπος ως εκείνος που ενσαρκώνει πιστότερα την αισθητική του Κυρίου, περισσότερο και από τον ίδιο τον αντιπρόσωπό του στον Λευκό Οίκο.

Για όλους αυτούς, η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στις ΗΠΑ ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη. Και ας μην εξασφάλισε τίποτα για τη χώρα και ας έκανε ο Μητσοτάκης το έπιπλο, όσο ο Τραμπ μιλούσε επί μισή ώρα για οτιδήποτε άλλο, εκτός από θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος.

Ήταν επιτυχημένη γιατί ο Μητσοτάκης ήταν κομψότατος, τα αγγλικά του (στα λίγα δευτερόλεπτα που κατάφερε να μιλήσει) τέλεια, καλύτερα και από του Τραμπ, και η Μαρέβα δίπλα του, υπέροχη. Οι υποτελείς δεν ντροπιάστηκαν μπροστά στον Κύριό τους, η μεσαία τάξη αισθάνεται υπερήφανη.

Αλιεύσαμε από το facebook του Δημήτρη Τσίρκα