Αλιεύσαμε από το facebook του Θανάση Καμπαγιάννη

Έσταζαν χολή επί μέρες τα ζόμπι για τη “φορτική επαναληπτικότητα” των πορειών του Πολυτεχνείου. Αλήθεια, πότε διαμαρτυρήθηκαν για την επαναληπτικότητα της 28ης Οκτωβρίου ή της 25ης Μαρτίου ή του Πάσχα ή των Χριστουγέννων;

Αυτό που τους δαιμονίζει είναι η επαναληπτικότητα μιας μέρας που χτίζεται από τα κάτω, όχι σαν μουσειακή επέτειος αλλά σαν θεσμός ενός κινήματος. Γι’ αυτό λυσσάνε. Αυτό θέλουν να ρευστοποιήσουν.

Αλλά το Πολυτεχνείο έλαμψε φέτος: πυρωμένο, σπινθηροβόλο, φορτικά επαναληπτικό κι όμως μοναδικά ανεπανάληπτο. Τα ζόμπι έτρεξαν στις τρύπες τους. Και ο κόσμος του αγώνα περπάτησε την πόλη του.

Στη φωτογραφία: η ΚΕΦΑΛΗ της πορείας του Πολυτεχνείου. Μυριάδες ακολουθούσαν. 46 χρόνια μετά.