Βροχή και μαυρίλα χτες, επιστρέφοντας από Ευελπίδων στο γραφείο περπατάω από Εξάρχεια. Η μαυρίλα στα πλακάκια του πεζοδρομίου (που έχουν να αλλάξουν κάποιες δεκαετίες και όλοι ξέρουν ότι γι’ αυτό φταίνε οι ξένοι, οι αναρχικοί και οι εξωγήινοι) έχει γίνει τωρα μια επικίνδυνη γλίτσα. Κόντεψα να φάω δυο τούμπες. Και κάπου εκεί στη Σόλωνος, βλέπω να κατεβαίνει μια οικογένεια: δυο γονείς και δυο παιδάκια. Πρόσφυγες, η μάνα με μαντίλα, ο πατέρας σπρώχνει το αναπηρικό αμαξίδιο της κόρης του, το πεζοδρόμιο σε ένα σημείο είναι τόσο στενό που το αμαξίδιο δεν χωράει να προχωρήσει. Αλλά ο άνθρωπος το σηκώνει με τον ένα τροχό στον αέρα και με τον άλλο στο σκαλοπάτι, προκαλώντας στην κόρη του ένα σπαρταριστό γέλιο, γελώντας και ο ίδιος. Λες και δεν ήταν εμπόδιο αλλά παιχνίδι, λες και το ταξίδι δεν έγινε αναγκαστικά από τον πόλεμο και τη φτώχεια, αλλά γιατί κάπου εκεί, στην οδό Σόλωνος, υπήρχε ένα πολύ όμορφο παιγνίδι, που έπρεπε να το επισκεφθούνε.

Είναι μεγάλο πράγμα να βρίσκεις στις δυσκολίες της ζωής την αφορμή να γελάσεις. Στην ασχήμια μιας αφιλόξενης πόλης την ομορφιά του κόσμου.

Σήμερα, τουλάχιστον, στην Αθήνα έχει μια όμορφη λιακάδα.

Αλιεύσαμε από το facebook του Θανάση Καμπαγιάννη