CEC: DG-REGIO. European Co-Financed projects in AthensProject # 001 Attiki Odos urban motorway around Athens

Οι κατασκευές δρόμων στον 21ο αιώνα ήταν χρυσοφόρες επιχειρήσεις. Ένας μικροεπιχειρηματίας μπορούσε να επενδύσει κάποια μικροποσά στην κατασκευή ενός δρόμου και στην συνέχεια να τοποθετήσει ανά τακτές αποστάσεις διόδια έτσι ώστε να θησαυρίζει. ΕΝΦΙΑ δεν είχαν οι δρόμοι, μόνο τα δυάρια στα οποία διέμεναν 6μελείς οικογένειες που με το ζόρι την έβγαζαν. Το κίνημα που δεν πλήρωνε αντιτάχθηκε για λίγο στα διόδια, όμως στην συνέχεια οι περισσότεροι έγιναν συμβασιούχοι της κυβέρνησης της αριστεράς που έσωσε την χώρα. Ο Έλληνας τα συνήθισε. Το ξυπνητήρι ξαναχτύπησε όμως, μόλις η τιμή των διοδίων στον περιφερειακό της Αθήνας αυξήθηκε κατά 25%, κάνοντας την συγκεκριμένη οδό ένα γκέτο πλουσίων πρωτόγνωρο για τα παγκόσμια δεδομένα.

Οι Αθηναίοι αντέδρασαν. Σταμάτησαν να κυκλοφορούν από την περιφερειακή της πόλης η οποία ερήμωσε. Μπορεί να κυκλοφορούσαν πλέον σημειωτόν λες και ήταν άρματα παρέλασης της 25ης Μαρτίου, αλλά έκαναν τις μετακινήσεις τους οικονομικότερα. Πολλοί από αυτούς αγόρασαν πατίνια μάλιστα, αποδεχόμενοι την πράσινη ανάπτυξη που έφερνε στο προσκήνιο η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η μεγάλη οδός της Αττικής περιφέρειας είχε γίνει διάδρομος για κόντρες αμαξιών από κατοίκους της Νέας Ερυθραίας οι οποίοι απολάμβαναν τους άδειους δρόμους λες και ήταν 15αύγουστος. Η Ανώνυμη Εταιρεία έβλεπε τα κέρδη της να συρρικνώνονται. Αποφάσισε λοιπόν να επενδύσει και σε άλλους δρόμους και εντός της πρωτεύουσας.

Αρχικά αγόρασε την Αλίμου, την Συγγρού, την Πειραιώς, την Κηφισίας και την Ποσειδώνος από τους Δήμους τους οποίους διέρχονταν. Έκανε σημαντικά έργα ασφαλτόστρωσης και στην συνέχεια τοποθέτησε διόδια σε κάθε στενό που οδηγούσε στις Λεωφόρους, ακόμα και για τα πεζοδρόμια. Για να λυθεί το κυκλοφοριακό κομφούζιο στο οποίο είχαν περιέλθει οι υπόλοιποι δρόμοι της Αθήνας, πρότεινε στην νέα κεντροδεξία κυβέρνηση μία φοβερή λύση. Τα μονά-ζυγά στον δακτύλιο της Αθήνας άλλαξαν μορφή. Πλέον κυκλοφορούσαν πρώτη του μηνός μόνο τα οχήματα με αριθμό κυκλοφορίας που έληγε σε ένα, δεύτερη του μηνός σε δύο και ούτω καθεξής. Οι Αθηναίοι ήταν εξοργισμένοι όμως και δεν λύγισαν στους νέους εκβιασμούς συνεχίζοντας να μποϊκοτάρουν τα πάντα στην εταιρεία.

Το τελευταίο βήμα ήταν κάτι πρωτοποριακό ακόμα και για τα παγκόσμια δεδομένα. H εταιρεία της περιφερειακής οδού αγόρασε το 20% των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας από το κράτος. Με τα χρήματα που επενδύθηκαν, κατασκευάστηκαν υπερσύγχρονες στάσεις λεωφορείων, τραμ και τρόλεϊ, με πλαστικούς καναπέδες, κλασσική μουσική και κυλικείο που πουλούσε μπριός σαντουϊτσάκια. Για να μπεις όμως στην στάση ενός λεωφορείου και να απολαύσεις τις παροχές που δεν μοιράζονταν ούτε στα κόκκινα διώροφα οχήματα του Λονδίνου δεν είχες άλλη επιλογή εκτός από το να πληρώσεις διόδια, διπλάσια του εισιτηρίου του αστικού. Ο προθάλαμος αναμονής ήταν επίσης απαραίτητος και για την επιβίβαση στο ίδιο το λεωφορείο. Έτσι οι Αθηναίοι εγκατέλειψαν τις όποιες προσπάθειες μποϊκοτάζ και αποχώρησαν από τα κινήματα που δεν πλήρωναν καταλαβαίνοντας ότι αυτό ήταν ανώφελο. Το 70% των κατοίκων έδιναν πλέον τον μισό μισθό τους μόνο για να μεταβαίνουν στον χώρο εργασίας, περιμένοντας την εξέλιξη της τεχνολογίας που θα τους επέτρεπε να μεταφέρονται με ντρον και να αποφεύγουν τα διόδια. Και αν τότε τους φαίνονταν όλα αυτά παράλογα και στην σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, αντίστοιχα 100 χρόνια πριν το 1919 φαίνονταν αδιανόητο ένας άνθρωπος να χρειάζεται να πληρώσει για να διασχίσει απλά έναν δρόμο.

Παναγιώτης Φραγκούλης