«Πολλές φορές, περισσότερο λεβέντες και παλικάρια θεωρώ τους ομοφυλόφιλους, τους πούστηδες, μωρέ, που έχουν την παλικαριά να λένε στα ίσα στην κωλοκοινωνία, στην κωλοοικογένεια και στην κωλοεργοδοσία, ναι, ρε μαλάκες, είμαστε διαφορετικοί από σας, δε μας αρέσει να γαμούμε, μας αρέσει να γαμιόμαστε, διότι εκεί τη βρίσκουμε.

Τους φαντάζεσαι μόνους, ενάντια σ’ όλόκληρο το κωλοσύστημα, χωρίς καμία επαγγελία πανανθρώπινων σκοπών και στόχων, χωρίς τη δικαιολογία του καλού Σαμαρείτη, να διαφοροποιούνται απλά και σκέτα, χωρίς φιοριτούρες, από την ανάγκη να χαρούν στη σύντομη ζωή τους αυτό που λέγεται έρωτας, δηλαδή την ανάγκη να ζήσουν.

Ενώ εμείς παρόλο που τολμούμε και θυσιάζουμε τα πάντα για την επανάσταση ενάντια στο σύστημα, δεν τολμούμε να βιώσουμε την προσωπική μας ελευθερία έξω από το υπάρχον σύστημα. Και αυτό βέβαια οδηγεί στην οικοδόμηση ενός νέου «συστήματος», μιας νέας εξουσίας, άρα μιας νέας ηθικής, άρα μιας νέας καταπίεσης. Πιστεύω τελικά ότι αυτό που λέμε ηθική δεν μπορεί να είναι τίποτ’ άλλο από την ευτυχία του ανθρώπου, δηλαδή όπου τη βρίσκει ο καθένας. Διότι πως αλλιώς θα υπερασπίσουμε τη μοναδικότητα του ανθρώπου, που αποτελεί τη στοιχειώδη προϋπόθεση εξέλιξης της ανθρώπινης κοινωνίας προς την κατεύθυνση εξανθρωπισμού του ανθρώπου και παραγωγής του πολιτισμού του.

Όχι, μη στραβουμουτσουνιάζεις, για φαντάσου μια ζωή να υποχρέωναν εσένα και μένα που γουστάρουμε τις γυναίκες, να κοιμόμαστε μια ζωή με άντρες γιατί αυτή θα ήταν η ηθική του συστήματος. Πιστεύω πως το πρόβλημα της ελευθερίας του ανθρώπου ξεκινάει από το σώμα του.

Ίσον άμα δεν έχεις το δικαίωμα να χρησιμοποιείς το σώμα σου όπως σου γουστάρει, τότε μπορεί να αρνείσαι ένα ανελεύθερο σύστημα, αλλά ταυτόχρονα να αναπαράγεις ένα νέο σύστημα καταπίεσης.»

Χρόνης Μίσσιος, «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς»