Μουσαφίρηδες

"Μια ακόμη διάσταση της κατηγορίας της πολιτικής κατάχρησης της ψυχιατρικής αφορά τις περιπτώσεις κατά τις οποίες η κρατική πολιτική [...] υιοθετεί μια αντίληψη της ψυχικής διαταραχής αρκετά ευρεία ώστε να μπορεί να σημαίνει πολιτικές [...] ιδέες που αποδοκιμάζονται και μια αντίληψη και έναν ορισμό του κοινωνικού κινδύνου αρκετά ευρύ ώστε να περιλαμβάνει την πολιτική [...] παρέκκλιση".

Το 1990, μια φοιτήτρια φωτογραφίζει με τρεμάμενα χέρια το σχεδόν εξαϋλωμένο σώμα ενός γκέι ακτιβιστή, λίγο πριν εκείνος να πεθάνει από το άγνωστο τότε AIDS. Δύο χρόνια μετά, αυτή η εμβληματική σήμερα φωτογραφία* έμελλε να γίνει το διαφημιστικό λάβαρο της United Colors of Benetton. Η εταιρεία δεν ήταν πια απλώς μια εταιρεία με ρούχα. Ένα εταιρικό προφίλ φτιάχτηκε πάνω στην ανθρώπινη πολυμορφία και πολυχρωμία: τα... «Ενωμένα Χρώματα της Benetton». Σήμερα, 25 χρόνια μετά, η ίδια Benetton απέλυσε στην Ελλάδα έναν εργαζόμενό της «λόγω οροθετικότητας» και αναμένεται η δικαστική απόφαση.

Ο διευθυντής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Ζαχαριάδης δήλωσε πως «Αν κάποιος μου έλεγε ότι αν δεν πουλήσουμε αυτές τις οβίδες και αυτά τα βλήματα θα υπάρξει ειρήνη στην περιοχή, θα το σκεφτόμουν κι εγώ διαφορετικά». Πράγματι, ποτέ η διαιώνιση του κακού δεν κρίνεται από τη δική μας συμμετοχή. Πάντα θα βρεθεί και κάποιος χειρότερος: αν δεν λερώσουμε εμείς τα χέρια μας, θα τα λερώσει αυτός. Το ερώτημα είναι τι εμποδίζει αυτό το επιχείρημα να εξαπλωθεί στα πεδία του trafficking ή του εμπορίου ναρκωτικών. Υποθέτω πως κι εκεί θα μπορούσε να πει κανείς ακριβώς το ίδιο: και να μην το έκανα εγώ, θα το έκανε κάποιος άλλος.

Το 1949 στον Άγιο Δομίνικο, μία γυναίκα, η Μινέρβα Μιραμπάλ, λέει «όχι» στη σεξουαλική επίθεση του δικτάτορα Τρουχίγιο, τον χαστουκίζει και φεύγει. Μαζί με τις αδερφές της θα γίνουν σύντομα το σύμβολο του αντιδικτατορικού και φεμινιστικού αγώνα, ηγούμενες ενός ολόκληρου κινήματος για την ανατροπή του τυράννου. Στις 25 Νοεμβρίου του 1960, το καθεστώς του Τρουχίγιο βασανίζει και δολοφονεί τις τρεις αδερφές Μιραμπάλ, ή αλλιώς τις «Πεταλούδες» (Las Mariposas), υπογράφοντας ταυτόχρονα και την καταστροφή του. Στη μνήμη των «τριών αδερφών που ανέτρεψαν μία δικτατορία», η 25η Νοεμβρίου ανακηρύχθηκε το 1999 ως η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Εν έτει 2017 όμως, οι κοινωνίες μας απέχουν πολύ ακόμα από αυτό το στάδιο

Η έκφραση "πέφτω από τα σύννεφα" είναι τόσο δημοφιλής ώστε διαθέτει παράγωγα ("πεφτοσυννεφάκιας") και ένα ωραίο σχετικό τραγούδι του Σπύρου Γραμμένου. Το νόημα της φράσης είναι η ειρωνική συγκατάβαση προς αυτόν που εκπλήσσεται από το προφανές. Κάθε φορά που γράφεται στο TPP ένα άρθρο που τεκμηριώνει ένα σκάνδαλο, μικρής ή μεγάλης εμβέλειας, πάντα κάποιος σχολιάζει: "Οι καπιταλιστές είναι κακοί! Πέστε απ' τα σύννεφα τώρα", "βρείτε μου ένα σύννεφο να πέσω" κλπ.

«Ο πολιτισμός μίας χώρας εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται στους φυλακισμένους της.»* Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα, η Δύση κάνει το πέρασμά της στο ποινικό σύστημα της φυλάκισης. Μέχρι τότε, η ποινή στους κατάδικους ταυτίζονταν με τον σωματικό πόνο που ενίοτε δεν ικανοποιούνταν αν δεν έφτανε στη θανάτωση. «Η φυλάκιση, ουσιαστικό στοιχείο της κολαστικής πανοπλίας, σημειώνει σίγουρα έναν σημαντικό σταθμό στην ιστορία της ποινικής δικαιοσύνης: Το άνοιγμά της προς τον "ανθρωπισμό"» σημειώνει ο Φουκώ στο «Επιτήρηση και Τιμωρία».

Η διανομή «κοινωνικού μερίσματος» είναι εκ των ων ουκ ανευ για πετυχημένες μνημονιακές κυβερνήσεις. Είναι σαν μια απαραίτητη, ίδια σελίδα σε κάθε εγχειρίδιο διαχείρισης μνημονίου. Με ίδιο τελετουργικό: Επίκληση στα «επιτεύγματα της οικονομίας» επίπλαστη αισιοδοξία, τυμπανοκρουσίες και δήθεν μέτρα προστασίας των αδυνάτων. Και ίδιο σκοπό: Απόπειρα εξαγοράς συναίνεσης σε μια καταστροφική πολιτική και «ένεση» ενόψει των χειρότερων που έρχονται

Ο Τζον Κυριακού είναι ο άνθρωπος που αποκάλυψε για πρώτη φορά στο διεθνές κοινό τις πρακτικές βασανιστηρίων που χρησιμοποιούσε η CIA στη Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια της θητείας του εκεί και βίωσε την αντίδραση της αμερικανικής πολιτείας και φυλακίστηκε γι΄ αυτό. Ο ίδιος δηλώνει σε συνέντευξή του στο ThePressProject πως δεν μετανιώνει για την απόφασή του, περιγράφει τι τον ώθησε να γίνει «whistleblower» (πληροφοριοδότης δημοσίου συμφέροντος), τη σχέση του με τον Έντουαρντ Σνόουντεν καθώς και αυτή με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Αντιμέτωπη με το πρόβλημα (για την αξιολόγηση) της ακύρωσης των πλειστηριασμών πανελλαδικά, η κυβέρνηση βρήκε τη «λύση»: Καταστολή του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς, της μόνης αυτήν τη στιγμή ασπίδας προστασίας της λαϊκής περιουσίας, με αυτεπάγγελτες διώξεις πολιτών που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις και περισσότερη αστυνόμευση. Πολύ λογικό, «αριστερό» και δίκαιο. Αφού την προστασία πλέον θα την αναλάβουν (με προφορική δέσμευση) οι τράπεζες, τι μπορεί να πάει στραβά;

Ο Αμίρ είναι χαμογελαστός και ντροπαλός με μάτια γεμάτα ζωηράδα. Περπατάει σχεδόν χοροπηδηχτά στον δρόμο. Φοράει ένα μπλε παντελονάκι, άσπρο πουκάμισο, μπλε γραβατούλα και μπλε μάλλινο γιλέκο. Ο Αμίρ φοράει τα ρούχα της παρέλασης, της αιτίας (ή αφορμής;) που κόστισε στον μικρό 11χρονο μαθητή από το Αφγανιστάν και την οικογένειά του μια επίθεση με μπουκάλια και πέτρες την ώρα που κοιμόντουσαν. Ένα περαστικό αυτοκίνητο κόβει ταχύτητα και ένας νεαρός άντρας και μια κοπέλα γυρνάνε προς το μέρος μας και φωνάζουν: «Αμίρ, Αμίρ!», σχηματίζοντας το σήμα της νίκης με τα χέρια τους.

Σε πείσμα όσων ισχυρίζονται οι εθνικιστές, η δουλειά της σημαίας είναι να χωρίζει και όχι να ενώνει, λοιπόν στην περίπτωση του μικρού Αμίρ η σημαία έκανε απλώς τη δουλειά της: Χώρισε τους μαθητές σε Έλληνες και ξένους, χριστιανούς και μουσουλμάνους, όπως όφειλε να κάνει ένα εθνικό σύμβολο που έχει γαλανόλευκο πανί και από πάνω σταυρό. Οι πέτρες στα παράθυρα είναι μετά μια φυσική προέκταση.

Δημοσκόπηση

Είστε έτοιμοι για το 4ο μνημόνιο;

Έχω ξυριστεί - 30.3%
Κάνω λέιζερ - 14.7%
Είμαι σπανός - 7.4%
Μου αρέσει η τρίχα - 47.4%

Ελληνοφρένεια
Μας ακούτε κάθε μέρα 1 με 2 το μεσημέρι στον Real FM 97.8 (107.1 Θεσσαλονίκη).
Μας βλέπετε κάθε Τρίτη στις 23:00 στην τηλεόραση του Alpha.